رویکرد سیستماتیک درک تأثیر باندهای فرکانسی مختلف بر کیفیت صدای گیتار است.
باندهای فرکانسی مختلف در EQ: (تبدیل شده)
1. 100 هرتز متعلق به محدوده گرم است و تقویت این قسمت می تواند قسمت بیس را نرم و گرمتر کند!
2. 200Hz متعلق به دسته کدورت و عمق کم است. هنگام تنظیم تن، می توانید به طور مناسب این بخش را ضعیف کنید!
3. 300Hz~1KHz باند فرکانسی اصلی در اکثر موسیقی ها است، برجسته کردن این باند فرکانس می تواند استخوان تن را تقویت کند، اما گاهی اوقات برجسته کردن این ناحیه می تواند موسیقی را تا حدودی چسبناک به نظر برساند، عمدتا بین 300Hz ~ 800Hz.
4. محدوده فرکانس 1.5KHz~2KHz مستعد صداهای وزوز است. تضعیف این باند فرکانسی باعث تمیز شدن صدا می شود، اما در عین حال تا حدودی اثر خود را نیز از دست می دهد!
5. 2KHz ~ 4KHz گرم و در عین حال روشن هستند، و آنها را برای سازهای گیتار ایده آل می کند.
6. 4KHz~5KHz متعلق به باند فرکانسی با کیفیت صدای نسبتا خشن است و نویز بیش از حد در این قسمت می تواند منجر به افزایش کلی صدا شود!
7. 7 کیلوهرتز یا بالاتر متعلق به محدوده فرکانس بالا است و کیفیت صدا تیز و تهاجمی به نظر می رسد و تولید صدای خش خش را آسان می کند!
8. محدوده 8KHz تا 10KHz متعلق به محدوده تایم سنجاق سر است.
تأثیر فرکانس میانی بر تن صدای تحریف شده
بسیاری از مردم هنگام ایجاد صدای گیتار، به ویژه در هنگام ایجاد صدای اعوجاج و در نتیجه کیفیت صدای نامطلوب، درک ایده آلی از محدوده فرکانس متوسط ندارند. به نظر میرسد که بسیاری از مردم نمیدانند که ناحیه فرکانس میانی چه نقشی در کل تایمبر بازی میکند. در اینجا فرکانس میانی و نقش آن را به اختصار تحلیل می کنم.
فرکانس میانی، همانطور که از نام آن پیداست، باند فرکانسی است که در وسط کل محدوده ادراک شنوایی انسان قرار دارد. بنابراین وقتی نوبت به گیتار میرسد، محدوده فرکانس متوسط کمی باریکتر از محدوده گوش انسان است، در حدود محدوده فرکانس 150-4000هرتز. مشاهده می شود که این محدوده فرکانس چندان گسترده نیست، اما این محدوده فرکانسی است که نقش تعیین کننده ای در لحن گیتار دارد. واقعا چقدر داره؟ می توان گفت که صدای گیتار به اصطلاح «انرژی» داشته باشد یا پر قدرت باشد، به تنظیم فرکانس میانی بستگی دارد. به زبان ساده، یکی از فاکتورهای کلیدی در تعیین کیفیت صدا، حد متوسط آن است.
من معتقدم بسیاری از مردم در خانه آهنگ خوبی تنظیم کرده اند، اما در حین تمرین متوجه می شوند که گیتارشان به وضوح شنیده نمی شود، گویی در صدای سازهای دیگر غرق شده است، یا گاهی اوقات متوجه می شوند که صدای گیتارشان گل آلود است. احساس می کنید که آنها در حال مبارزه با BASS هستند و مخلوط کردن آن با هم بسیار ناخوشایند است. اینها نمونه های معمولی از تنظیم نکردن باند فرکانسی فرکانس متوسط هستند. پس چگونه باید آن را حل کنیم؟ بیایید ابتدا گام به گام تجزیه و تحلیل کنیم: اولاً، گیتار الکتریک خود یک ساز در محدوده فرکانس متوسط است که از پایینترین گام تا بالاترین صدا، در حدود 70-12000هرتز متغیر است. بنابراین برای تمایز آن از سایر سازها، باید آن را بر روی متمایزترین باند فرکانسی گیتار که همان ناحیه فرکانس میانی است تنظیم کرد. من متوجه شده ام که بسیاری از مردم دوست دارند فرکانس میانی را بسیار پایین تنظیم کنند، تقریباً در حال تحلیل رفتن به نقطه ای که صدایی وجود ندارد، تا آن نوع صدای "انفجاری" را دنبال کنند. در واقع، این رویکرد چندان درستی نیست. اینکه صدایی انفجاری به نظر می رسد یا نه، تا حد زیادی به نوع اعوجاج انتخاب شده و درجه پردازش کانتور در اعوجاج بستگی دارد. به عبارت دیگر، اگر از اعوجاج مانند اعوجاج فلز سنگین استفاده کنید، خود صدا در حال حاضر کاملاً انفجاری است. سپس، افزایش مقدار کانتور، صدا را بسیار خرد می کند، که صدایی است که مورد علاقه بسیاری از گروه های دث متال است. اگر افکتورهای مورد استفاده از انواع اعوجاج معمولی مانند DS-1 و DS-2 BOSS یا افکتورهای نوع اضافه بار مانند OD-1، OD-3 باشند، SD-1 از BOSS و غیره، اینها نمی توانند صدای اعوجاج بسیار تکه تکه تولید کنند. زیرا صدای این افکت ها متعلق به صدای اعوجاج نسبتا گرد و طبیعی است که برای نواختن سولو، بلوز، راک و موارد دیگر مناسب است. با این حال، بسیاری از مردم از این موضوع آگاه نیستند و به امید تولید لحنی قوی و تهاجمی، بسادگی فرکانس میانی را کاهش می دهند و در نتیجه لحنی به وجود می آید که در حین تمرین نه متمایز است و نه واضح. اگر از اعوجاج روی بلندگو استفاده شود، می توان آن را به میزان مناسبی با مقادیر فرکانس متوسط کاهش داد، زیرا ویژگی های صدای خود بلندگوی گیتار تعیین می کند که فرکانس میانی نسبتا قوی است.
مسئله دیگر مشکل جاروب فرکانس میانی تساوی بر روی افکتور است. بسیاری از اکولایزرها روی افکتور دارای نقاط جاروبرقی هستند، برخی دارای یک، و برخی دارای دو، در اطراف 150-5000هرتز هستند. موقعیت این نقطه جابجایی فرکانس نیز بسیار خاص است. هرچه موقعیت نقطه جابجایی فرکانس بالاتر باشد، صدای فرکانس متوسط به بالا برجسته تر خواهد بود، درست مانند صدای "کرک". هر چه موقعیت نقطه جابجایی فرکانس کمتر باشد، صدای فرکانس متوسط تا پایین برجسته تر خواهد بود. این صدا شبیه صدای "میزو" است و انتخاب خاص صدا به ترجیحات شخصی بستگی دارد. با این حال، هنگامی که نقطه جابجایی فرکانس مشخص شد، همه چیز مرتب نیست. همچنین باید مقدار فرکانس میانی را با دقت کم یا زیاد کنید. اگر میخواهید صدا غلیظتر و دانهدارتر به نظر برسد، میتوانید فرکانس میانی را تا 2-3دسیبل کاهش دهید. اگر میخواهید صدا تاریکتر به نظر برسد، میتوانید فرکانس میانی را کمی افزایش دهید. MT{2}} BOSS را به عنوان مثال در نظر بگیرید: برای مثال، اگر من میخواهم صدایی برای یک گروه دث متال یا یک گروه هوی متال ایجاد کنم، میتوانم آن را به این صورت تنظیم کنم - باس حدود 6 یا 7 است، نقطه جابجایی فرکانس میانی در حدود 300-700هرتز تنظیم شده است، و فرکانس میانی را می توان روی حدود 3 تنظیم کرد. فرکانس بالا را می توان به طور مناسب تا حدود 6 افزایش داد و صدا را سنگین و قدرتمند می کند. اگر می خواهید یک آهنگ متال محبوب از دهه 1990 ایجاد کنید، می توانید باس را روی 3 تا 5 تنظیم کنید، سپس نقطه حرکت فرکانس میانی را روی 1000 هرتز تا 2000 هرتز تنظیم کنید، و فرکانس متوسط را روی حدود 6 تنظیم کنید. فرکانس بالا می تواند باشد. به طور مناسب به حدود 7 افزایش یافته است، که یک آهنگ متال معمولی محبوب است. اگر می خواهید صدای هارد راک یا پاپ راک ایجاد کنید، باس را روی 4 تا 6 تنظیم کنید و سپس نقطه حرکت فرکانس میانی را روی 1400-3000هرتز تنظیم کنید. فرکانس میانی را روی حدود 7 تنظیم کنید و فرکانس بالا را می توان به 4 تا 5 کاهش داد. این یک صدای پاپ راک معمولی است. علاوه بر این، باید توجه داشت که وزن فرکانس پایین یک صدا تا حد زیادی توسط باس منعکس می شود و گیتار به تنهایی نمی تواند قسمت های فرکانس متوسط تا پایین کل موسیقی را تکمیل کند. بنابراین تلفیق صدای گیتار و بیس نیز بسیار مهم است که در آینده به تدریج به آن خواهیم پرداخت.
